Her en der klinkt op sociale media het verlangen terug naar 2016. Voor de ouderen onder ons nog niet bijster lang geleden, maar voor jongeren al snel de helft van hun leven. Die nostalgie is volgens velen terug te voeren op het laatste jaar dat we het in de wereld nog goed hadden. Volgens mij is er altijd wel wat te klagen, en gebeuren er elk jaar ook mooie dingen, naast alle ellende in de wereld.
Lokale ellende op bedrijventerreinen
Deze blog gaat over de lokale ellende die ik als criminoloog met eigen ogen zag op bedrijventerrein Spaanse Polder in Rotterdam, in juist ja: 2016. Afgezien van enkele economen en een verdwaalde criminoloog zoals ondergetekende maakten weinigen zich toen druk om bedrijventerreinen. Waarom zou je ook: al het veiligheidsbeleid was gericht op moeilijke buurten waar jongeren volgens beleidsmakers voor galg en rad opgroeiden. Buurten waar de oude drugspanden weliswaar waren verdwenen, maar waar intussen winkelstraten waren ontstaan met een eenzijdig aanbod. Wat moet je met al die kappers, kaaswinkels en bruidsmodezaken? Juist: witwassen. Althans, zo was de gedachte.
Intussen in de nachtelijke uren
Ondertussen lag daar, veelal aan de rand van de stad, het bedrijventerrein waar zonder veel sociale controle en toezicht illegale goederen en drugs werden geproduceerd, verhandeld, opgeslagen en gewassen. Zeker in de nachtelijke uren. Criminelen konden er verborgen ruimten in auto’s laten bouwen, hun spullen opslaan en elkaar uitbetalen in auto’s of andere goederen, om herkenning en traceerbaarheid te voorkomen. Voor een niet eens al te getraind oog was intussen duidelijk dat hier iets pertinent niet in de haak was.
Inmiddels is er gelukkig veel meer aandacht voor bedrijventerreinen als onderdeel van het criminele verdienmodel, en zijn er verspreid door Nederland mooie projecten om samen met welwillende ondernemers de pestkoppen het leven zuur te maken.
Verslikken in de koffie
In het rapport dat ik in opdracht van de gemeente opstelde, constateerde ik in Telegraafstijl dat bedrijventerreinen zonder toezicht en handhaving al te gemakkelijk uitgroeien tot een supermarkt voor criminelen. Beleidsmedewerkers vonden die kwalificatie wat al te gortig en verslikten zich in hun koffie. Waarop de plaatselijke stadsmarinier hen uitnodigde om zelf eens te komen kijken hoe het er dagelijks aan toegaat op een bedrijventerrein waar de overheid en de goedwillende ondernemers allang niet meer de baas zijn. Zelf gaan kijken en ervaren deed ik ook, en daarmee worden je bevindingen als criminoloog zoveel rijker.
Uitnodiging
Wie van de beleidsmedewerkers in het najaar met mij en een oud-collega het kantoor uit wil, om zelf te gaan kijken hoe de vlag erbij hangt op het plaatselijke bedrijventerrein: be my guest. Wordt vervolgd.